Pas op de plaats.

Gisteren weer wezen (hard)lopen. Ik had er zin in na een afspraak (op de fiets) in Baarn waren alle spieren lekker warm. Het was mooi weer, goede temperatuur, beetje wind; ideaal. Afspraak rondje 5 kilometer. Na 3 kilometer ging het mis. Een scherpe pijn in de rechterkuit. Niet de 'klap' van een zweepslag maar de kracht was er in eens uit.... Balen, een stuk wandelen en dribbelen.

's Avonds over gesproken met Franc, fysiotherapeut en vriend van Eva, onze oudste dochter. Hij had het over leeftijd, gewicht, te oude schoenen, eventueel steunkousen bij het hardklopen maar bovenal vervelend. Ik moest maar meer gaan fietsen. Mijn leeftijd (51) daar is weinig aan te doen. Gezonder eten kan altijd en veel water om (overtollig) gewicht kwijt te raken, prima. Andere schoenen kopen met een betere demping kan ik volgen. Lastiger werd het met de steunkousen tot hij verwees naar de (top-)atleten op de middenafstanden die bij het laatste WK ook steunkousen droegen; ziet er niet uit maar werkt wel. Samen hebben wij m ijn mountainbike een beurtje gegeven zodat deze beter fietst.

Wat leer ik hiervan? Wat wil ik hiervan leren??

Ik houd zo van de dingen die toch blessure gevoelig zijn. Lopen is voor mij een kick. Niet elke kick is gezond. Trainen, oefenen, voorbereiden is allemaal goed maar het moet er ook inzitten. Ik ga meer oog krijgen voor mijn veranderende mogelijkheden maar ook de beperkingen die erbij gaan horen. De vraag is blijf ik (hard-)lopen of ga ik fietsen? Voorlopig een pas op de plaats om te herstellen en te bezinnen.

Doordenk zelf de link naar jouw werk en de ontwikkelingen hierin. Ik zie uit naar je reactie.